น้ำตาจากฟากฟ้า…

น้ำตาจากฟากฟ้า…

วันนี้ก็คงเป็นอีกวันหนึ่ง ของผู้ชายโง่เง่าไม่มีอะไรดีอย่างผม ที่หายใจแย่งก๊าสออกซิเจนชาวบ้านในท่ามกลางฤดู(โคตร)ร้อนของประเทศไทยไปวันๆ   ชีวิตช่วงนี้ของผม แม่งโคตรว่างเปล่า... คือ มันไม่มีอะไรที่แปลกใหม่ ไม่มีอะไรที่น่าสนใจ มีแต่สิ่งที่เข้ามากวนใจให้ต้องคิดต้องเครียดอยู่เรื่อยๆ ทั้งนี้ ในความเป็นจริง ชีวิตผมอาจจะมีอะไรก็ได้นะ อาจจะเป็นแค่ที่ความคิดของผม ที่มันตีความไปเองว่า ชีวิตตัวเรามันช่างเงียบเหงาเศร้าซึมเหลือเกิน แต่ถ้าวัดกันที่ความรู้สึกในตัวผมเอง ผมก็คงยืนยันคำเดิม ผมรู้สึกว่าชีวิตของผมมันน่าเบื่อ...   ก่อนอื่นเลย ขอเล่าเรื่องต่อจากบล็อกอันที่แล้ว กบกินเครื่องบิน โดยในตอนท้าย ผมระบุไว้ว่า จะทำตัวใจกล้าหน้าด้านเข้าไปบอกความในใจกับคนที่ชอบ ซึ่งผมอยากจะบอกว่า ทุกอย่างมันจบสิ้นตั้งแต่ผมยังไม่ได้เริ่มทำแล้ว..   ถ้าหากถามว่า คิดไปเองหรือเปล่า? รู้ได้ยังไง? ยังไม่ได้ลองเลย.... เชื่อผมเถอะครับ ทุกอย่างมันพังตั้งแต่ผมคิดชอบเขาแล้วล่ะ มันมีเรื่องราวและที่มาที่ไปที่ทำให้ผมทราบดี เพราะฉะนั้น อย่าดันทุรังต่อไปอีกเลยจะดีกว่า..   ก็ยังดีที่ผมได้รู้ตั้งแต่เนิ่นๆ ว่าคนอย่างผมเองมันไม่มีค่าพอจริงๆ แหละ ที่จะไปรักหรือไปชอบใคร หน้าตาก็อุบาทว์ คารมณ์ก็ติดลบ สรุปคือ รกโลกครับ สั้นๆ ง่ายๆ รู้แบบนี้ก็ดีนะ จะได้ห้ามความรู้สึกและห้ามใจของตัวเองได้ทัน ไม่ต้องหาเรื่องเจ็บตัวอีก   ผมว่าเป็นกันทุกคนนะ เมื่อเวลาที่เราได้มองออกไปยังทางข้างหน้า แต่กลับมองไม่เห็นอะไรเลย.. เราก็ย่อมที่จะมองกลับไปยังทางที่ผ่านมา มองกลับไปหาอดีตที่สวยงาม...   ใช่แล้ว ผมคิดถึงแฟนเก่าของผม...   ถามว่าจำได้ไหมว่าเขาทำอะไรกับเราไว้บ้าง.. จำได้ แต่พยายามไม่เก็บมาใส่ใจ เอาจริงๆ คือ รู้แค่ว่าเขาทำอะไรกับเราบ้าง แต่ถ้าจะให้บอกรายละเอียดลงลึกลงไป ผมก็จำไม่ค่อยได้แล้วล่ะ เรื่องบางเรื่องที่มันไม่ดีไม่งามก็ปลดมันออกเสียบ้าง เก็บไว้แต่ความทรงจำที่สวยงามจะดีกว่า ถึงแม้ว่า บางครั้งมันจะกลับมาทำร้ายเราก็ตาม   และแล้วก็ไปเจอเพลงๆ นึงครับ เป็นเพลงเก่าแล้วล่ะ เพลงๆ นั้นก็คือเพลง น้ำตาฟ้า เป็นเพลงที่บอกความรู้สึกนึกคิดและความคร่ำครวญของผมตอนนี้ได้เป็นอย่างดี คือ มีรักอยู่ก็ถูกเขาทิ้ง หารักใหม่ก็ไม่มีใครใยดี ชีวิตนี้คงจะสะกดเป็นแต่คำว่า แพ้ และคำว่า ผิดหวัง...   เวอร์ชั่น Original ของเพลงนี้ ร้องโดยวงสามโทนครับ ร้องนำโดย…Read more …
2013 – ปีใหม่ ที่หายไป พร้อมกับเธอ…

2013 – ปีใหม่ ที่หายไป พร้อมกับเธอ…

ก่อนอื่นต้องขออภัยอย่างแรงสูง สำหรับการหายหัวไปนาน มาก เน้นว่านานมาก เพราะในช่วงปีสองของผมเนี่ย เป็นอะไรที่ โคตรยุ่งเลยแหละ โปรเจคสามวิชา ขี้แทบพุ่ง เรียนก็หนักขึ้น สอบก็โหดขึ้น รอดมาได้นี่โชคดียิ่งกว่าถูกหวยอีก ส่วนก่อนหน้านั้น ที่น้ำท่วมเอย และปิดเทอม(โคตร)ใหญ่ 5 เดือนเอย เพื่อที่จะเลื่อนให้เปิดตามสากล (แรดหน่อยก็อินเทอร์เนชั่นแนล~) ผมก็ไม่ได้มาเขียนบล็อกอีกนั่นแหละ เพราะติดงาน GalaxyLovers และเพราะด้วยเหตุนี้ แม้แต่เวลาเขียนบล็อกยังไม่มี ด้วยคำอ้างที่ว่า "ไม่มีเวลา" อันน่าสมเพชของผมนี้ ทำให้ผมต้องโสดไปในที่สุด... ในปีที่ผ่านมานี้ เป็นปีที่มีอะไรเยอะแยะเต็มไปหมด แน่นอนว่าการแต่งบล็อกใหม่ (เอา Theme ชาวบ้านเขามาโมน่ะแหละ เป็น Responsive ด้วยนะ - คือ ทำมาสำหรับทุก Device ไม่ว่าจะเป็น คอม, smartphone หรือ Tablet) หลังจากทิ้งร้างไว้มาแรมปี 555555, และเรื่องที่ดีมากๆ คือ การที่ผมได้พบเพื่อนใหม่ๆ ที่ดีมากๆ อย่างมายด์ ต๊ะ กุ๊ก ปอย และไอ้เชี่ยโจ้ (กูให้ยศมึงเป็นพิเศษเลยนะ มึงควรจะดีใจ) เอาจริงๆ นะ ผมไม่เคยมีเพื่อนแบบนี้มาก่อนในชีวิต เพื่อนสวนกุหลาบก็เป็นอีกอารมณ์นึง โหด มันส์ ฮา แต่เพื่อนกลุ่มนี้ ก็เป็นอีกรูปแบบนึง รูปแบบที่จริงใจจนมันขัดกับคำที่เขาพูดกันว่า "เพื่อนมัธยมน่ะ ดีที่สุดแล้ว" และแน่นอน มันทำให้ผมเปลี่ยนความคิดไปอย่างสิ้นเชิงในเรื่องนี้ทันที ในปีที่ผ่านมา นอกจากจะเรื่องดีๆ แล้ว ก็ย่อมมีเรื่องเศร้าๆ บ้าง ที่ว่า ผมได้เลิกกับแอ้แล้ว... ถามว่าเราเลิกกันได้ยังไง ก็เห็นรักกันดี? อันนี้ผมขอไม่พูด ไม่ใช่เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวอะไร แต่มันเป็นเพราะว่า ถ้าหากคุณอ่านจากสิ่งที่ผมเขียนในบล็อกนี้ คุณก็จะเห็นความแค่ข้างเดียว คือมาจากฝ่ายผม ซึ่งมันไม่ยุติธรรมกับฝ่ายหญิงเลย ผมเคยสัญญากับแอ้ไว้ก่อนเลิก ว่าจะไม่ทำร้ายเธอไม่ว่าจะด้วยคำพูดหรือการกระทำ ซึ่งผมก็จะขอเลือกที่จะรักษาสัญญานั้นไปตลอด เรื่องอะไรที่ไม่ดี…Read more …

วันจากเหย้าของรุ่นพี่ SK 128……..OSK 128

ยามค่ำย่ำสนธยา สิ้นแสงรวีส่องหล้า โอ้ถึงเวลาแล้วสิเรา จิตใจแสนเศร้า ต้องพรากจากถิ่นเรา ถิ่นที่เรารู้ดี ยังแว่วยินเสียงระฆัง คงครางหลงเหลือก้องดัง นานนานครั้งเตือนฤดี ภาพลวงหรือนี่ ติดแน่นชีวี ไม่มีที่จะหายไป จำใจจำลา จำจากพรากมาถิ่นชมพูฟ้าแสนอาลัย ไม่อยากคลาดคลา แต่วันเวลาผลักไส จำจากไปด้วยน้ำตา วันเคลื่อนเดือนคล้อยลอยไป ยิ่งคิดแสนว้าวุ่นใจ เราต้องจำไกลไม่หวนมา ถิ่นรักของข้า โอ้แดนชมพูฟ้า ชั่วชีวิตข้าไม่ลืม จำใจจำลา จำจากพรากมาถิ่นชมพูฟ้าแสนอาลัย ไม่อยากคลาดคลา แต่วันเวลาผลักไส จำจากไปด้วยน้ำตา วันเคลื่อนเดือนคล้อยลอยไป ยิ่งคิดแสนว้าวุ่นใจ เราต้องจำไกลไม่หวนมา ถิ่นรักของข้า โอ้แดนชมพูฟ้า ชั่วชีวิตข้าไม่ลืม เพลงนี้ ชื่อเพลง ชมพู-ฟ้าอาลัย เป็นเพลงที่นักเรียนโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยระดับชั้น ม.6 ทุกคน จะต้องร้อง เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะอำลาจากโรงเรียนไปเข้าสู่ระดับมหาวิทยาลัย วันนี้ ผมตื่นเช้า มาโรงเรียน รู้สึกว่า โรงเรียนวันนี้มันหมองๆผิดปกติ (มันหมองจริงๆนะ) ถึงแม้งานวันนี้ จะเป็นของรุ่นพี่รุ่น 128 แต่เราเห็นแล้วยังซึ้งแทนเองเลย ปีหน้าก็ตาเราแล้ว จะรู้สึกยังไงเนี่ยยยย.... วันนี้ เห็นรุ่นพี่หลายๆคนทำตัวเหมือนตามปกติ แต่จริงๆแล้วข้างในของเขาแต่ละคน ต้องย่อมรู้สึกห่วงหาอาลัยโรงเรียนและดินแดนอันเป็นที่รักของพวกเขาแน่นอน ไม่รู้ว่าวันนี้จะมีใครร้องไห้ไหม.... ไม่รู้ว่าวันนี้จะมีใครโศกเศร้าเสียใจหรือเปล่า.... ไม่รู้ว่าวันนี้จะมีใครไม่ผ่านวิชาไหนหรือเปล่า.... ไม่รู้ว่าวันนี้จะมีใครยังต้องซ่อมงานบ้านของพจนาหรือเปล่า....(สยองงงง) ไม่รู้ว่าวันนี้จะมีใครยังต้องพัฒนาคะแนนพฤติกรรมจากท่านอาจารย์นิกรอีกหรือเปล่า... แต่ผมรู้เพียงอย่างหนึ่งคือ ทุกคนจะไม่มีวันลืม สวนกุหลาบวิทยาลัย ดินแดนที่พวกเรารักและหวงแหนมากที่สุดอย่างแน่นอน ผมขอยกกลอนๆหนึ่งขึ้นมามอบให้แก่พี่ๆ OSK 128 ทุกคน กลอนนี้เป็นกลอนที่ผมเห็นบนเว็บโรงเรียนตั้งแต่สมัยผมอยู่ ม.1 ซึ่งตอนนี้ มันไม่ได้อยู่บนเว็บแล้ว แต่มันเข้ามาอยู่ในหัวสมองอันน้อยนิดของผมอย่างถาวร เพราะเป็นกลอนที่ผมชอบมากที่สุดตั้งแต่ได้อ่านครั้งแรกแล้ว ตัวอักษร "สก." บนอกเสื้อ พอห้าปี ก็ฝังเนื้อ ที่อกขวา สี่สิบปี ก็ยังตรึง เป็นเครื่องตรา หนึ่งร้อยปี จะติดหรา อกวิญญาณ ขอขอบคุณทุกๆท่านที่อ่านบล็อกอันนี้ครับ และขออวยพรให้พี่ๆ OSK…Read more …

ให้มันได้งี้สิ….เฮ้ออออ~~~

เออ เอาเข้าไป จะซวยกันไปถึงไหนไม่รู้ มีวันนึง (วันไหนไม่รู้ จำไม่ได้แล้ว XP) แบก M249 หนัก 6.7 โล เพื่อไปติด FET ที่สะพานเหล็ก... สองวันก่อนหน้า อุตส่าห์โทรไปหาเฮียหนุ่มแล้วววเชียว ว่าให้เตรียม FET ให้ด้วย แกบอกราคาตอนแรก 400 บาท พอเอาปืนไป แกบอกว่า "น้องต้องโทรมาบอกพี่ก่อนล่วงหน้าหนึ่งวันนะครับน้อง ถึงจะได้ราคานั้น ถ้าจะเอาตอนนี้เลยก็ 600 บาทครับ" เอ่อ...คือ....เฮียครับ กรูโทรหาเฮียตั้งแต่ปีมะโว้แล้วครับ ดันไม่ใส่ใจอีก เวรเอ้ยยย คิดว่าตรูจะไม่ซื้อล่ะสิ เฮ้อออ แต่...ไหนๆก็อุตส่าห์แบกมาหนักแล้ว จำได้ว่า วันนั้นต้องเดินจากโรงเรียนไปสะพานเหล็กสามเที่ยว รวมแล้วราวๆสองกิโลฯกว่าได้ ก็เลยตัดสินใจซื้อและทำมันเลยก็ได้ จะได้มาไม่เสียเที่ยว สรุป ปืนก็ติด FET เรียบร้อย OK เสร็จแล้วใช่ไหม...กลับบ้าน ตอนกลับบ้าน...หาเรื่องครับ พ่อแม่บอกจะมารับ ให้รอในแมคโดนัลที่ดิโอสยาม ตอนนั้น 16.15 พ่อแม่บอกให้รอ จะไปถึงประมาณห้าโมง...ไม่เอาครับ ขอกลับเอง ขี้เกียจรอ หาเรื่องแล้วไงครับกรู ขอกลับเองไม่ดูฟ้าดูฝนเล้ยยยย เวลาสี่โมง แต่มืดยังกะหกโมง ฝนตกแน่ชัวๆ แล้วผมดันมองโลกในแง่ดีอีก คงไม่ตกระหว่างกลับบ้าน เพราะวันนี้กลับบ้านย่า อยู่จรัญฯนี่เอง สองต่อก็ถึงแล้ว เอ้า มองโลกในแง่ดีใช่ไหม เท่านั้นแหละ ระหว่างที่นั่งสาย 6 และกำลังจะถึงป้ายสนามหลวง ไม่นานนัก ฝนก็ตกครับ หนักด้วย -*- ในความซวย ก็ยังคงมีโชคดีนิดๆแฝงอยู่ ดีนะ ที่มันไม่ตกตอนเราลงจากรถแล้ว ไม่งั้น ชุ่มแน่นอน ดีไม่ดีมีมีปืนพังแถม (ผมแบกปืนขึ้นรถเมล์กลับบ้านด้วยครับ แบกของหนักยังหยิ่งกลับเองอีก งานเข้าเลย 555+) โชคดีที่ตกก่อนถึงป้าย สาย 6 เลยเลี้ยวไปหน้าธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ตรงป้ายรถเมล์ที่มีหลังคา โอ้ว…Read more …

เพลง…ใช้กล่อมใจ…หรือทำให้ช้ำใจกันแน่?

เมื่อวาน รู้สึกเซ็งๆ เลยไปเล่นไวโอลิน เพลงที่ตั้งใจเล่นมากที่สุด และใส่อารมณ์มากที่สุด ก็มีเพลงลาวดวงเดือน และเพลงจันทร์ ที่ขับร้องโดย โจ้ ธนรัฐ โดยทั้งสองเพลงนั้น สื่อความหมาย 2 อย่าง คือ เพลงแรก ลาวดวงเดือน คิดถึงคนที่เรารัก และเพลงที่สอง เพลงจันทร์ รอสักวันที่เราจะมีความรัก ไอ้ตัวเราเล่น เราฟังเอง ไม่เห็นมันจะเพราะเลย แต่เล่นให้คนอื่นฟัง เขาดันบอกว่าเพราะ นี่พูดให้กำลังใจตรูใช่ไหมเนี่ย เหอๆ แต่จะให้หรือไม่ก็ช่าง เอาเป็นว่า เพลงที่เราเล่นเอง กลับมาทำร้ายตัวเราเองซะงั้นอะ ยิ่งเล่นยิ่งรู้สึก...เจ็บแปล๊บๆ อย่างบอกไม่ถูก ตั้งแต่เล่นไวโอลินมา ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนเลย เป็นบ้าอะไรวะเนี่ยกรุ แต่ยังไงแล้ว เพลงจันทร์เราก็แกะได้ และเล่นได้แล้ว ไว้จะมาบอกโน๊ตอีกที เดี๋ยววันนี้ไปเล่นอีกดีกว่า เผื่อจะดีขึ้น...ไม่ก็ช็อคตายไปเลย ฮ่าๆ (บ้าไปแล้ว)Read more …

ในที่สุด…ก็เหมือนเดิม

เมื่อวันสมานมิตร...เจอน้องคนนึง เป็นรุ่นน้องเก่าสมัยประถมตอนอยู่สวนสุนันทา... น่ารักโค้ด...หลงจนได้เลยตรู - -* แต่เหมือนบุญและวาสนาเราน้อย น้องเขาคิดแค่เราเป็นพี่ชาย ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เจ็บก็จริง แต่ไม่หนัก หลงเป็นเดือน ตอนนี้ทำใจได้แล้ว เหมือนว่าเขาจะแอบปิ๊งเพื่อนสนิทของเราอยู่ เพื่อนสนิทเราก็ปิ๊งเขาอยู่เหมือนกัน?คนนี้นิสัยดี เชื่อถือได้ ดีแล้วล่ะ เหมาะสมกันดีแล้ว... ไอ้เรามันก็อะนะ ไม่เจียมตัวเลย ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ริอาจไปชอบเขา สมควรที่จะเจอแบบนี้แล้วล่ะ ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์ คำนี้ ถูกต้องเป๊ะๆเลย เมื่อคืนได้ตัดสินใจแล้ว คิดอยู่นาน พอแล้ว พอกันที ชีวิตนี้จะไม่รักใครอีกแล้ว เมื่อถึงเวลา เราก็ต้องเจอคนที่ใช่เองล่ะ ถ้าบุญวาสนาไม่มี ก็ไม่ต้องมีมัน อยู่อย่างงี้แหละ ถึงแม้จะเหงานิดๆ แต่ทนได้ มันกรรมของเราเองแหละ ที่ต้องมาเจอเรื่องพวกนี้ จะตายก็ให้มันรู้กันไป กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ก็จริง แต่ก็ไม่เหมือนเดิมไปซะทุกอย่าง วันธรรมดา ไปโรงเรียน เฮฮากับเพื่อน กลับบ้าน วันหยุด ไปเที่ยวบ้าง เล่นบีบีกันบ้าง เวลาว่าง เปิดคอมฯ เช็คเมล ทำนู่นทำนี่ เล่นเกม?ทำเว็บ บราๆๆๆ ชีวิตเรามันคงมีแค่นี้จริงๆนั่นแหละ หาเงินดีกว่าเรา ทำงานให้หนักๆ ในขณะที่ยังคงมีไฟอยู่ หมดไฟเมื่อไร คงจะเหงากว่านี้เยอะ สู้ตายๆๆRead more …

อีกแล้ว พี่ OSK122 จากไปอีกแล้ว…

วันนี้ ได้ข่าวจากเพื่อนมา มันบอกว่า พี่บ้านตรงข้ามมันเสียชีวิต เราก็ไม่นึกเอะใจอะไร แต่พอดูชื่อเอ็มดีๆอีกที อ้าว เฮ้ย !! รุ่น 122 นี่หว่า ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาเลย คือ "อีกแล้วเหรอ.." พี่เราก็รุ่น 122 ด้วยเหมือนกัน ม่ายยยยยย แต่แม่บอกว่า พี่ชายผมนั้น อายุค่อนข้างจะน้อยกว่าเพื่อนๆในร่วมรุ่น 1 ปี เพราะพี่ชายผมตอนเรียนอนุบาลได้เลื่อนชั้น 1 ปี คือ พวกรุ่นพี่ 122 นั้น ส่วนใหญ่เกิดปีฉลู แต่พี่ผมเกิดปีเสือ แม่บอกว่า คิดว่าน่าจะเกี่ยวที่ปีฉลูมากกว่า ไม่ได้เกี่ยวที่รุ่น 122 ไม่ว่าจะเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวยังไงก็ตาม ขอแสดงความไว้อาลัย แด่รุ่นพี่ OSK รุ่น 122 ที่จากไปทุกท่าน เราเหล่ารุ่นน้องชาวสวนกุหลาบทุกคนต่างเสียใจทุกครั้งที่ได้ยินหรือได้รับทราบกับความสูญเสียแก่รุ่นพี่อันเป็นที่รักของพวกเรา แม้เราจะไม่เคยเจอพี่เขามาก่อน... แม้เราจะไม่เคยได้ทำงานกับพี่เขามาก่อน... แม้เราจะไม่เคยได้พูดคุยกับพี่เขามาก่อน... พวกพี่ๆก็จะยังคงเป็นคนที่ผมยังคงเคารพและรักในนามศิษย์เก่าโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยตลอดไป... หลับให้สบายเถอะนะครับพี่... ขอให้ไปสู่สุขติครับ, Rest In PeaceRead more …