เรื่องเล่าจากบทเพลง – “นานเท่าไรกว่าฉันจะลืมเธอได้…”

ไม่รู้เกิดอารมณ์อะไรขึ้นมารู้สึกคันไม้คันมืออยากเขียนบล็อกเหลือเกินครับ

อากาศหนาวสั่นสะพรึงของประเทศไทยอาจจะเป็นส่วนนึงครับ แต่ส่วนที่มีผลโดยตรงจริงๆ น่าจะเป็นเรื่องราวสารทุกข์สุขดิบจากแฟนเก่ามากกว่า…

มันก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอกครับ ก็แค่ผมไปถามไถ่สารทุกข์สุขดิบเขา จนมาถึงจุดๆ นึง เขาได้บอกว่า จริงๆ แล้ว เขาก็อยากจะกลับมาเป็นเพื่อนกับผมนะ แต่แฟนเขา (คนที่แย่งไปจากผมน่ะแหละ) พลังหึงหวงแรงกล้า ทุกวันนี้เขาไม่ได้ทำอะไรหรือมีคนอื่นเลย ยังจะมาหาเรื่องได้ทุกวัน (เออ แหงสิ ก็ไปแย่งจากกูมาก่อนนิ คงกลัวจะถึงคราวตัวเองบ้าง)

มันเลยทำให้เกิดความรู้สึกที่ว่า อ้าว เฮ้ย ทีงี้ทำมาห่วงความรู้สึกพี่เขา แล้วที่ตอนตูล่ะ…… ซึ่งคำตอบของมัน ไม่ต้องถามใครหรอกครับ ผมก็รู้ด้วยตัวเองแหละ มันอาจจะเจ็บปวดอ่ะนะ แต่มันก็คือความจริงอ่ะ ที่ว่า ความสำคัญของคนมันไม่เท่ากัน คนที่เขามีความรู้สึกให้ ย่อมสำคัญกว่า และแน่นอนว่า ฝ่ายที่ไม่สำคัญเลย คือผมนั่นเอง

เอาเถอะ ตัวผมเองก็รู้จุดยืนตัวเองดี และทำใจยอมรับมันไปตั้งนานแล้ว แต่แค่เรื่องนี้มันตอกย้ำทำให้ผมรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมากขึ้นแค่นั้น

เข้าเรื่องเหอะ……

เคยมีคนบอกว่า คนที่เล่นกีต้าร์ส่วนใหญ่ ล้วนมีแรงบันดาลใจมาจากคนเพียงคนเดียว เฮ้ยยย อันนี้ดูเหมือนจะจริงนะ ผมเริ่มฝึกกีต้าร์เองก็ตั้งแต่เลิกกับแฟนน่ะแหละ แรกๆ ก็ดีดคอร์ดโง่ๆ หลังๆก็เริ่มหัดมีลูกเล่นเพิ่มบ้างอะไรบ้าง แต่ก็ได้แค่พอถูๆ ไถๆ พอเอาไปเล่นกับเพื่อนตอนไปเที่ยวด้วยกันได้ครับ ทั้งนี้ก็ยังไม่ทิ้งวิชาไวโอลินเก่าไป หยิบมาซ้อมบ้างเช่นกัน

มีอยู่เพลงๆ นึงครับ ซึ่งเป็นเพลงที่ทำให้ผมอยากมาเล่นกีต้าร์อย่างจริงๆ จังๆ เพราะเป็นเพลงที่บรรยายความรู้สึกของผมได้ดีที่สุด มันตรงกับตัวผมที่ว่า ทำยังไงก็ยังลืมเธอไม่ได้สักที ยังเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องราวเก่าๆ  และเพลงๆ นั้นก็คือ เจ็บจนวันนี้ ของ Bodyslam ครับ

เพลงนี้ออกมาตอนอัลบั้ม Believe ครับ ตอนนั้นผมยังอยู่ในวัยละอ่อนอยู่เลย คิดถึงในสมัยนั้นจริงๆ สมัยที่เราไม่สนใจเรื่องความรัก อยากกลับไปเป็นแบบนั้นให้ได้อีก แต่คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

และนี่คือคอร์ดเพลงเจ็บจนวันนี้ครับ http://chordtabs.in.th/song.php?song_id=134&chord=yes

แรกๆ ที่ผมเล่นก็ติดๆขัดๆ เป็นธรรมดาแหละ พอวันเวลาผ่านไป เราซักซ้อมมันมากขึ้น ความลื่นไหลในการเล่นก็มีมากขึ้น

เพลงนี้เป็นเพลงแรกเลยที่ผมเล่นได้ทั้งเพลงและเต็มเพลง ทุกครั้งที่เล่นผมรู้สึกว่าผมสามารถเค้นเอาความรู้สึกลึกๆ ของผมออกมาได้หมดเลย และแน่นอนว่า จะซึมทุกครั้งหลังเล่นเพลงนี้ สงสัยจะอารมณ์ค้าง…

สำหรับเพลงนี้ ท่อนที่กินใจผมมากที่สุด ขอยกให้ท่อนนี้ครับ :

” เธอยังคงอยู่ในหัวใจ นานเท่าไรกว่าฉันจะลืมเธอได้….”

มันเหมือนเป็นประโยคคำถามที่เป็นประโยคบอกเล่าครับ และตอนนี้ ผมก็ได้รู้คำตอบนั้นแล้ว

วันเวลาอาจช่วยรักษาเยียวยาหัวใจเราได้ครับ

อาจช่วยให้เราดีขึ้น…

อาจช่วยให้เราก้าวเดินต่อไปได้…

อาจช่วยให้เราทำใจได้…

อาจช่วยให้เรายอมรับความจริงได้…

แต่มันไม่สามารถทำให้เราลืมได้แน่นอนครับ

จะรู้ได้ไงว่าเราลืมหรือไม่ลืม? แค่คุณสามารถนึกถึงความทรงจำเก่าๆ ได้ แค่นี้ก็ถือว่าคุณยังไม่ลืมแล้วครับ

จะให้ลืมได้ ก็คงจะมีแต่ ความตาย เท่านั้น…

ทุกวันนี้ผมอยู่กับมันได้แล้วครับ แต่ก็ไม่วายรู้สึกเจ็บปวด เศร้า และนอยด์ทุกๆ ครั้งที่นึกถึงมัน

อยากจะฝากถึงท่านผู้อ่าน ที่กำลังมีความรัก หรือมีแฟนอยู่นะครับ ดูแลเขาให้มากๆ เทคแคร์เขาให้ดี เอาใจใส่เขาเยอะๆ อย่าปล่อยปละละเลยแบบผม ยิ่งผมลองนึกย้อนกลับไป ทบทวนเรื่องราวเก่าๆ ผมยิ่งรู้สึกไม่แปลกใจเลยทำไมเขาถึงทิ้งผมไปครับ เพราะผมละเลยในสิ่งที่ผมควรจะทำ จนมีคนอื่นมาทำแทน สุดท้ายเขาเลยตีจากไป อย่ามาเป็นแบบผมเลยครับ มันทรมานจริงๆ และขอให้ท่านผู้อ่านโชคดีมีชัยในความรักทุกท่านครับ…

  • เต่า

    โอ๋ๆๆ